Ooit brak ik in duizend stukjes....

Diep, diep ben ik gebroken geweest. Er gingen maanden voorbij waarin ik iedere dag het gevoel had emotioneel opnieuw te sterven. Ik was blij als ik kon gaan slapen en werd iedere ochtend wakker in de hoop dat het een nachtmerrie was, en niet de realiteit. Het liefst wilde ik dan weer gaan slapen, want in mijn slaap was de realiteit er niet, en kon ik die ontvluchten.
Kilometers heb ik gelopen, iedere dag dezelfde route, ik was in shock, gestript van alles in mijzelf, beroofd van ieder sprankje energie...geloof en liefde.
Ik kon er niet over praten omdat ik er geen woorden aan kon geven. Ik begreep zelf niet eens wat er was gebeurd. Er waren geen woorden die het konden benoemen voor mij, die woorden bestonden niet...

Minuten, uren, dagen, weken, maanden, jaren tikte voorbij...
Er was niks meer om me aan vast te houden, ook niet in mezelf. 
Iedere illusie was afgebroken, er bestond geen waarheid meer, er bestond niks meer..behalve de oorverdovende leegte, de oorverdovende diepe pijn, de oorverdovende shock, de oorverdovende eenzaamheid..
Ik verkeerde in een constante shock toestand door emotioneel en psychisch misbruik.
Omdat ik er geen woorden aan kon geven, kon ik het ook niet delen, dit zorgde ervoor dat ik noodgedwongen dieper in mijzelf wegzonk....de diepe duisternis in mijzelf alleen bezocht..moest zien te helen, mezelf zien terug te vinden, de scherven zien te verzamelen en opnieuw te lijmen.

Maar er was niks meer, er waren geen scherven, er was alleen maar leegte en intense pijn...

Niet alleen mijn hart was gebroken, zoals zo mooi beschreven op de foto....
Alles was gebroken, mijn vertrouwen, mijn geloof in goedheid, mijn geloof in liefde, mijn geloof in mijzelf, überhaupt geloven in iets was weg...
Er was geen vertrouwen meer, in niks of niemand, ik trilde van binnen tot in mijn diepste kern, er was geen grond meer onder mijn voeten, er was geen toekomst meer en er was geen hoop meer voor mezelf. Ik wist dat het gedaan was met mij, ik wist dat ik de toegebrachte schade niet meer kon herstellen. Ik wist dat ik dermate getraumatiseerd was, psychisch en emotioneel zo gemanipuleerd, misbruikt en gehersenspoeld, ik mijn oude ik nooit meer zou terug vinden. Ik was gestorven...en iedere dag opnieuw stierf ik weer. Ik probeerde mezelf terug te vinden, maar ik was er niet meer....ik was weg.

Dit hele proces was letterlijk een nachtmerrie, het was geen donkere nacht van de ziel, maar ontelbare nachten en dagen...die ik nog steeds amper kan beschrijven met woorden..
Maar ik bleef opstaan, iedere ochtend...en ik zette steeds weer de ene voet na de andere voet. Ik bleef wandelen, kilometers...in de natuur...dezelfde route. De aarde onder mijn voeten...ik zocht naar houvast. Ik bleef naar mijn werk gaan, ik bleef voor mijn zoon zorgen, ik bleef, hoe gebroken ook, doorgaan....maar ik was er niet.

Alle spirituele wijsheden vielen weg, in het niets, niks klopte meer, geen enkele waarheid was nog van toepassing, geen enkel inzicht was nog logisch....alles was afgebrokkeld....

Na maanden van shock, kwamen beetje bij beetje...eigen woorden...zinnen die ik ging opschrijven. 
Beetje bij beetje kwamen diepe diepe inzichten, ik ontdekte nieuw terrein....ik verkeerde soms in een staat van bewustzijn waarin ik zo helder even alles kon zien en voelen en vervolgens weer terug kwam in de diepe shock. Dit ging op en neer. Ik ging op en neer in mijzelf. Diepe lage van intense pijn en angst en momenten van een soort helderheid waarin ik alles kon overzien. 
In die momenten begonnen woorden en zinnen te komen, wijsheden waarvan ik niet eens begreep waar ze nu vandaan kwamen, ergens uit de diepte en hoogte van mijzelf..

Ze kwamen vanuit mijn echte zelf....heldere stukjes informatie, heldere stukjes van mijn ware zijn dwarrelde naar de oppervlakte zodat ik ze kon zien en integreren...

Weer gingen maanden voorbij...steeds meer schreef ik op. Steeds meer kwam naar de opervlakte...langzaam aan vormde zich in mij een fundering...een zelfgemaakte fundering gecreëerd vanuit mijzelf....
Ik begon letterlijk op mijzelf te bouwen....
Ik begon mijn waarheid te bouwen...mezelf vanuit mijn ware zijn te vormen....ik begon langzaam ik te worden....de ik die al lang in mij besloten lag en nu de ruimte kreeg om op te bloeien.

Ooit was ik een iemand die geloofde dat ze was wie ze was....
Eens werd ik ten diepste gebroken door intens narcistisch & psychopatisch misbruik..
De Ik die er toen was stierf een duizend keren...
Toen er niks meer was om te sterven .....bleef er niks meer over dan de leegte...

Ik koos ervoor om mezelf nieuw leven in te blazen. 
Het vroeg aan mij al mijn dapperheid te verzamelen om weer mezelf op te richten..in liefde en vertrouwen....en me weer open te stellen...

En hier ben ik dan...puurder dan ooit te voren. Want men kan alleen maar breken wat niet echt is, je kunt alleen maar dat verliezen wat niet authentiek is...
Je hart kan niet breken, alleen de muren eromheen...

En eerlijk is eerlijk, het is soms nog steeds een uitdaging, en soms heb ik nog nachtmerries over het geen mij destijds gebroken heeft...maar het valt in het niet bij de innerlijke rijkdom die ik nu ervaar.  Ik kan een intense dankbaarheid voelen omdat ik daardoor wel mijn innerlijke rijkdom heb kunnen vinden...en nog steeds met deze ontdekkingstocht bezig ben.
Ik heb mogen ontdekken dat ik heel veel liefde in mij draag en ik deze wil delen, in blijdschap en vreugde. Ik heb ontdekt dat ik graag mensen een warm hart toedraag en ik op licht als ik iemand anders iets moois heb kunnen mee geven in zijn/haar eigen proces..
Ik heb ontdekt dat ik heel veel van humor hou en ik dit in me draag. Ik heb mogen ontdekken dat ik intens van eigen muziek schrijven geniet..
Ik heb mogen ontdekken dat ik van de liefde hou..
Ik heb mogen ontdekken dat ik de woorden heb gevonden om mijn eigen verhaal te kunnen schrijven, mijn eigen wijsheden en inzichten en ik deze met jullie kan delen.

Vanuit dit alles ontstond Be-loved, mijn blogs en de praktijk.
Ik ben jullie intens dankbaar voor jullie geloof in mij en het vertrouwen....

“ Ooit brak ik in duizend stukjes...die opgingen in het niets✨

Liefs Anouk🌸